Po wojnie studiował inżynierię w École centrale w Lyonie (1945–1948), a następnie pracował jako inżynier w Villeurbanne. W 1951 roku – po urlopie, w czasie którego fotografował festiwal w Lyonie – postanowił poświęcić się wyłącznie fotografice (został fotografem niezależnym).

Fotografik W 1952 roku przeniósł się do Paryża, gdzie poznał Henri′ego Cartiera-Bressona i Roberta Capę. Fotografował m.in. starych mieszkańców Tignes (Sabaudia), patrzących jak „znika ich przeszłość” – wioska zatapiana w czasie budowy tamy (1952). W roku 1953 opublikował zdjęcia malarza Zazou, malującego kratownicę Wieży Eiffla (przyznawał, że czuł zawroty głowy, gdy Zazou spokojnie pochylał się, by zanurzyć pędzel). Wkrótce po opublikowaniu Peintre de la tour Eiffel został przyjęty do Magnum photos. W tym samym roku odbył pierwszą podróż do Jugosławii, a następnie – za radą Roberta Capy – spędził rok w Anglii (1954).

W latach 1955–1957 przebywał w Indiach i w Chinach. Był jednym z pierwszych europejskich fotografów, którzy mieli możliwość obserwowania skutków polityki rolnej Mao Zedonga (w latach 1959–1962 zmarło z powodu głodu co najmniej 30 milionów Chińczyków).