Michaił Fiodorowicz Tichonow (ros. Михаил Фёдорович Тихонов, ur. w Odessie, zm. 11 lutego 1971 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał porucznik, Bohater Związku Radzieckiego (1945).
Życiorys W 1914 skończył szkołę rzemieślniczą w Kimrach, pracował m.in. jako ślusarz w Piotrogrodzie, od października 1918 służył w Armii Czerwonej, w wojnie domowej walczył jako kawalerzysta i dowódca plutonu na Froncie Południowym i Południowo-Wschodnim. W sierpniu 1921 został dowódcą szwadronu, w 1925 uczestniczył w stłumieniu antykomunistycznego powstania w Czeczenii, 21 lutego 1925 został ranny w walce, w 1930 ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego i został szefem sztabu pułku kawalerii, od kwietnia 1931 pracował w sztabie dywizji kawalerii, a od listopada 1931 w Sztabie Armii Czerwonej (późniejszym Sztabie Generalnym), gdzie był pomocnikiem szefa i szefem sektora, pomocnikiem szefa i szefem oddziału w Wydziale Operacyjnym. Od czerwca 1935 do marca 1938 komenderowany służbowo do Mongolskiej Republiki Ludowej jako instruktor kawalerii Armii Ludowo-Rewolucyjnej, w marcu 1939 został dowódcą pułku kawalerii, od stycznia do marca 1940 brał udział w wojnie z Finlandią, od maja 1941 dowodził 7 Brygadą Powietrznodesantową Zachodniego Specjalnego Okręgu Wojskowego.