W historii Była to jedna z najstarszych historycznych broni miotających, a zarazem najłatwiejsza do wykonania. Używano jej jako broni myśliwskiej i bojowej przynajmniej od epoki neolitu do XVI wieku. Różne jej odmiany, wykonywane z rozmaitych materiałów, znane były we wszystkich rejonach świata poza Australią,choć nie wszędzie w szerokim użyciu. Procę rzadko stosowano w rejonach, gdzie upowszechnił się łuk (z wyjątkiem Asyrii).
Dawne proce z reguły nie zachowały się do chwili obecnej z uwagi na nietrwałość materiałów, choć najstarszy egzemplarz z XIV wieku p.n.e. odnaleziono w egipskim grobowcu Tutenchamona. Proce były szeroko używane w starożytności w całym basenie Morza Śródziemnego. Najbardziej znane użycie procy – pokonanie celnym rzutem wojownika Goliata przez pasterza Dawida, zostało opisane w biblijnej I Księdze Samuela (powstałej ok. VII/VI w. p.n.e., lecz odnoszącej się do wydarzeń z ok. X wieku p.n.e.). Oddziały procarzy stanowiły później stałą część armii starożytnych Greków (gr. sfendonetai) i Rzymian (łac. funditores)Mała encyklopedia kultury antycznej A–Z (red. Z. Piszczek). Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1990, s. 616.. Za najlepszych procarzy w starożytności uchodzili mieszkańcy Balearów, służący jako najemnicy m.in. w armii kartagińskiej.