Była to zasadnicza różnica w stosunku do innych państw autorytarnych zbliżonego okresu (III Rzesza, ZSRR).
Przykładowy efekt w myśl założeń był taki, że osadzony skazany na 12 lat więzienia mógł za każdy dzień pracy zmniejszyć wyrok o jeden dzień, a po odbyciu ¾ kary mógł złożyć wniosek o przedterminowe zwolnienie. Miał zatem szansę wyjść na wolność już po 4,5 roku więzienia. W toku dalszych prac wprowadzano poprawki do systemu, m.in. poszerzając listę osób mogących ubiegać się o skrócenie wyroku poprzez jego odpracowanie, czy też dotyczące osób niezdolnych do pracy.
Wynagrodzenia Więźniowie za pracę otrzymywali wynagrodzenie w wysokości 2 peset dziennie, z czego 1,50 peset potrącane było na ich utrzymanie (w myśl idei frankistowskich więźniowie nie powinni stanowić obciążenia dla i tak osłabionego państwa i powinni na siebie zarabiać). 50 centimos było wypłacane. Stawkę dzienną zwiększano do 4 peset, jeśli więzień był żonaty, a żona pozbawiona była środków do życia i mieszkała na terenach kontrolowanych przez siły narodowe. Dodatkowo należała się więźniowi jedna peseta na każde dziecko. Pieniądze te wypłacano bezpośrednio rodzinie skazanego.