W wielkiej literaturze romantycznej pewne niejednoznaczne akcenty pojawiły się u Juliusza SłowackiegoTłumaczenie Księcia niezłomnego powtarza część hiszpańskiej narracji literacko-historycznej. Z drugiej strony, fraza „Chcesz wiedzieć, czem dziś byłby nasz kraj odzyskany / W trzydziestym pierwszym roku: to patrz na Hiszpany” pozycjonuje Hiszpanię jako kraj zacofany, a kolejne porównują hiszpańskie rządy w Katalonii do potencjalnych polskich rządów na dziewiętnastowiecznej Litwie., ale w sporadycznych hiszpańskich odniesieniach Adama Mickiewicza przeważają akcenty negatywne, choć nie reprodukują one bezpośrednio wątków czarnolegendowychNajbardziej znany mickiewiczowski wątek hiszpański, ballada Alpuhara z Konrada Wallenroda, odwołuje się do sztafażu rekonkwisty; bohaterscy Maurowie walczący z Hiszpanami są metaforą Litwinów walczących z Krzyżakami, zob. Leopold Grzegorek, Hiszpański syndrom Adama Mickiewicza, [w:] Zeszyty Naukowe WSP w Bydgoszczy 16 (1995), s. 51–75..