utracił on tron w 1389 r.
Podział z 1352 r. trwał do 1471 r., kiedy wymarła linia książęca na Stargardzie i obie części zjednoczył Henryk IV Gruby ze Schwerinu. Znaczenie państwa stopniowo spadało, szczególnie wobec stagnacji gospodarczej wywołanej dominacją wielkich majątków ziemskich. W 1520 r. dokonano kolejnego podziału Meklemburgii: głównymi ośrodkami obu części były Schwerin oraz Güstrow. Mimo to w 1523 r. przyjęto tzw. "unię" określającą ustrój obu części kraju, formalnie jednolitego. W 1549 r. oficjalną religią państwową stał się luteranizm.
W 1610 r. wymarła linia na Güstrow, jednak już w 1621 r. Jan Albrecht II i Adolf Fryderyk I ponownie podzielili kraj. Podczas wojny trzydziestoletniej utracili go na rzecz dowódcy wojsk cesarskich Albrechta von Wallensteina, powrócili jednak na tron po kilku latach, dzięki pomocy króla szwedzkiego Gustawa II Adolfa. W wyniku wojny utracili na rzecz Szwedów Wismar, który pozostał w obcych rękach do 1803 r. W zniszczonym kraju dominującą pozycję zdobyli junkrzy, którzy bardzo ograniczyli faktyczną władzę książęcą.