W czasie osadzenia w Berezie był żonaty, miał trójkę dzieci. Po odzyskaniu wolności, na skutek presji ZZM został przywrócony do pracy w sanockiej fabryce. W okresie II RP zamieszkiwał z rodziną w Sanoku pod adresem ulicy Kazimierza Lipińskiego 7. Dom Wnękowskich był poddawany częstym rewizjom Policji.
Po wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939 uciekając przed nacierającymi Niemcami dotarł do Lwowa, będącego po agresji ZSRR na Polskę pod okupacją sowiecką. Na początku października 1939 przebywał w Lesku. Usiłując powrócić do Sanoka, będącego pod okupacją niemiecką, został aresztowany przy próbie przekroczenia granicy niemiecko-sowieckiej (przebiegającej na rzece San). Znalazł się na obszarze ZSRR i tam wstąpił do formowanej Armii Polskiej, wraz z którą opuścił obszar radziecki i po ewakuacji trafił na Bliski Wschód. Po zakończeniu wojny przebywał na emigracji w Argentynie. Do Polski powrócił, według różnych źródeł: po kilkunastu latach po wojnie lub w latach 70. Czynił starania o przyznanie mu praw zasłużonego działacza ruchu robotniczego, co potwierdziło kilkoro świadków, jednak otrzymał decyzję odmowną od Komitetu Wojewódzkiego PZPR.