Jako człowiek oświecenia Cabarrus obracał się w kręgach zwolenników postępowych idei i reform. Promował edukację wszystkich stanów niezależnie od sytuacji finansowej, sprzeciwiał się nierozerwalności małżeństwa, krytykował system dziedziczności szlachectwa i majoratu. Uważał również, że zamykanie domów publicznych nie powstrzyma rozprzestrzeniania się chorób wenerycznych. Przyjaźnił się z takimi osobistościami jak Gaspar Melchor de Jovellanos, książę Campomanes, hrabia Floridablanca i hrabia Aranda, którzy podzielali jego oświeceniowe poglądy. Dzięki tym znajomościom został pożyczkodawcą i doradcą finansowym Karola III, który darzył go zaufaniem. W latach 1783–1790 był ministrem finansów. Był pomysłodawcą emisji królewskich bonów (vales reales), które pomogły monarchii finansować wojnę z Anglią odcinającą Hiszpanię od środków z kolonii. Zainicjował założenie Banco Nacional de San Carlos (1782), pierwszej narodowej instytucji finansowej w Hiszpanii. Uczestniczył również w założeniu Królewskiej Kompanii Filipin.
Zaplanował i sfinansował budowę kanału (Canal de Cabarrús) udostępniającego wodę rzek Jarama i Lozoya do użytku rolniczego. Cabarrus, który posiadał pokaźną fortunę, nabył prawa do wód obu rzek.