Sama Matylda rezydowała w klasztorze i kierowała nim aż do swej śmierci w 968 r.

Następczynią Matyldy była kolejna członkini rodziny cesarskiej, jej wnuczka, córka Ottona I Wielkiego, także Matylda. W 983 r., po śmierci cesarza Ottona II przeniosły się do klasztoru jego matka Adelajda oraz wdowa po nim Teofano, skąd wspólnie z Matyldą sprawowały regencję w imieniu małoletniego Ottona III do czasu objęcia przez niego samodzielnych rządów w 994 r. Za sprawą Matyldy rozbudowano kościół: dawna kaplica zamkowa, w której pochowano Henryka Ptasznika i jego żonę, stała się prezbiterium większego założenia sakralnego – kościoła św. Serwacego.

Następczynią córki Ottona I, która zmarła w 999 r., została Adelajda, córka Ottona II i zarazem siostra Ottona III. Podjęła ona budowę nowego, większego kościoła na miejscu dotychczasowego. Jego poświęcenie nastąpiło w 1021 r. z udziałem kolejnego cesarza z dynastii Ludolfingów, Henryka II Świętego. Ta budowla spłonęła w 1070 r., ale została odbudowana. Poświęcenie trzeciego już z kolei kościoła św. Serwacego nastąpiło w 1129 r. przy udziale cesarza Lotara III z Supplinburga.