Historia thumb|Jeden z krążowników proj. 1134 Na przełomie lat 50. i 60. XX wieku ZSRR zaczął rozwijać swoją marynarkę wojenną w kierunku działań oceanicznych, upatrując jej głównego zadania w zwalczaniu okrętów i statków przeciwnika przy pomocy okrętów podwodnych, wspieranych przez przenoszące pociski rakietowe lotnictwo oraz okręty nawodne. Zadaniem okrętów nawodnych była osłona własnej floty podwodnej poprzez zwalczanie zagrażających im okrętów eskortowych przeciwnika, a także walka z lotnictwem i okrętami podwodnymi. Po opracowaniu niszczycieli rakietowych projektu 61 (w terminologii radzieckiej: dużych okrętów przeciwpodwodnych, BPK – bolszoj protiwołodocznyj korabl), zdecydowano skonstruować oceaniczne okręty klasy BPK o większych możliwościach, odpowiadające wielkością krążownikom. Miały one służyć do zabezpieczenia działań własnej floty podwodnej i ochrony linii komunikacyjnych, włączając w to walkę z lotnictwem, okrętami nawodnymi i podwodnymi przeciwnika. Istotnym zadaniem stało się zwalczanie lotniskowców za pomocą ciężkich pocisków przeciwokrętowych. W ten sposób nowe okręty miały połączyć cechy okrętów przeciwpodwodnych projektu 61 i krążowników rakietowych projektu 58.