Nie podjęto naprawy prototypu, a 8 września 1943 roku rząd Pietra Badoglia ogłosił zawieszenie broni z aliantami, tym samym dalsze prace zostały wstrzymane.
Konstrukcja P.119 był wolnonośnym dolnopłatem o całkowicie metalowej konstrukcji, jedynie lotki i stery pokryte były płótnem. Skrzydła o konstrukcji dwudźwigarowej, składały się z centropłata będącego integralną częścią kadłuba oraz części zewnętrznych. Przed skrzydłami, pod kadłubem znajdował się duży wlot powietrza do chłodzenia silnika. Nad kadłubem, za kabiną pilota umieszczono wlot powietrza do gaźnika. Podwozie klasyczne, golenie podwozia głównego chowane na boki w kierunku kadłuba oraz stałe kółko ogonowe. Zaprojektowano szeroki kadłub zdolny pomieścić w środku duży silnik gwiazdowy. Wokół kadłuba znajdowały się otwierane klapy, którymi regulowano przepływ powietrza chłodzącego silnik. Silnik napędzał trójłopatowe, samoprzestawialne śmigło Piaggio P.1002 o średnicy 3,3 m.
Uzbrojenie Obfitość miejsca z przodu samolotu zaowocowała silnym uzbrojeniem strzeleckim, jakie zamierzano umieścić w samolotach seryjnych.