Sati al-Husri (ur. 1882 w Sanie, zm. 1968 w Bagdadzie) – iracki działacz państwowy, twórca irackiego państwowego systemu oświaty, ideolog panarabizmu.
Życiorys Był ministrem oświaty w rządzie króla Fajsala I, w istniejącym między marcem a czerwcem 1920 Królestwie Wielkiej Syrii. Po przekształceniu Syrii we francuskie terytorium mandatowe i po tym, gdy Fajsal został dzięki Brytyjczykom królem Iraku, Sati al-Husri został przez niego zaproszony do Bagdadu na stanowisko dyrektora generalnego oświaty. Odegrał kluczową rolę w organizacji szkolnictwa w Iraku i opracowywaniu programów nauczania w szkołach podstawowych i średnich. Na stanowiska nauczycieli, w pierwszej kolejności historii, nauk społecznych i języka arabskiego sprowadzał głównie Syryjczyków i Palestyńczyków, oddanych idei panarabskiej. Zbudowany przez niego system oświaty był ściśle scentralizowany; al-Husri zablokował m.in. projekt utworzenia wyższych szkół nauczycielskich poza Bagdadem, twierdząc, że przybrałyby tam charakter nie panarabski, a zbyt blisko związany z lokalną społecznością (np. chrześcijanami lub szyitami). W praktyce realizacja koncepcji al-Husriego sprawiła, że system oświaty faworyzował sunnitów.