Dekoracyjne amfory do użytku domowego zakończone były krągłą podstawą ze stopką i zdobione malowidłami z wykorzystaniem motywów geometrycznych i figuralnych. Wykonywanych masowo naczyń do użytku gospodarczego nie zdobiono, dolnym spiczastym końcem często osadzano je w ziemi bądź w drewnianych kratownicowych uchwytach. Służyły one do transportu (przeważnie morskiego) wina, oliwy i ziarna zbożowego, i wytwarzano je od IV w. p.n.e. do II wieku n.e. Znakowane były stemplami umieszczanymi na imadle lub na szyi, które obok charakterystycznego kształtu oraz surowca (rodzaju gliny), pozwalają na ustalenie miejsca pochodzenia (ośrodków produkcyjnych) tych pojemnikówPor. Zofia Sztetyłło: Stemple greckich amfor i ceramicznych materiałów budowlanych. Warszawa: PWN, 1962.. Na rzymskich amforach do przechowywania wina nierzadkie są inskrypcje z podaniem ich zawartości, jak np. na odnalezionych w PompejachMax Le Roy: Mówią wykopaliska. Życie starożytnego Rzymu. Warszawa: PWN, 1968, s. 93.. Do znakowania jakościowych win gatunkowych służyła specjalna etykieta (pittacium) z podanym pochodzeniem, rocznikiem produkcji i nazwiskiem właścicielaJean Claude Fredouille: Słownik cywilizacji rzymskiej. Katowice: Wydawnictwo „Książnica”, 1996, s.