Filip był ważną osobą w otoczeniu cesarza. Wypełniał dla niego zadania dyplomatyczne w związku z konfliktem z papieżem Aleksandrem III, czy sporami z innymi monarchami. Brał też udział w działaniach wojennych, w tym podczas italskich wypraw cesarza oraz wojny przeciwko Henrykowi Lwu. Po pokonaniu tego ostatniego otrzymał w 1180 r. od cesarza godność księcia Westfalii (związane z tym nabytki terytorialne istotnie zwiększyły znaczenie arcybiskupiego księstwa). Na terenach księstwa Filip zakładał zamki i klasztory, stopniowo rósł w siłę, i ok. 1184 r. obrócił się przeciwko cesarzowi. W konflikcie Fryderyka Barbarossy z papieżem Urbanem III Filip stanął po stronie papieskiej, za co w 1187 r. został mianowany papieskim legatem, przewodził też koalicji opozycyjnych wobec cesarza książąt saskich.
Po śmierci papieża Urbana w końcu 1187 r. Filip pogodził się z cesarzem. Po wyjeździe Fryderyka na wyprawę krzyżową Filip pozostał w kraju i służył jego synowi Henrykowi VI (którego jeszcze w 1169 r. koronował na króla Niemiec). Pośredniczył w zawarciu pokoju między Henrykiem VI i Henrykiem Lwem w 1190 r. W 1191 r. wyruszył z wojskiem królewskim do Italii, gdzie zmarł wskutek zarazy pod Neapolem.
Bibliografia
Kategoria:Biskupi i arcybiskupi kolońscy Kategoria:Urodzeni w XII wieku Kategoria:Zmarli w 1191