Stanisław Godycki–Ćwirko (ur. 13 października 1893 w Aleksandrowie, zm. 13–14 kwietnia 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Ignacego i Michaliny z Jęczyków, urodzony 13 października 1893 roku w Aleksandrowie, w pow. słonimskim, ówczesnej guberni grodzieńskiej. Uczęszczał do szkoły realnej w Saratowie, gdzie również ukończył kursy agronomiczne.
We wrześniu 1914 roku został powołany do armii rosyjskiej. Po ukończeniu w 1915 roku Szkoły Podchorążych w Tyflisie skierowano go na front. W grudniu 1917 roku wstąpił do I Korpusu Polskiego gen. Dowbor-Muśnickiego. Awansował do stopnia podporucznika. W czerwcu 1918 roku dostał się do niewoli. Uwolniły go polskie oddziały, które zajęły Mińsk Litewski.
15 września 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego. We wrześniu 1920 roku będąc dowódcą 7 kompanii 21 Warszawskiego pułku piechoty, brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 21 grudnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu porucznika, w piechocie, w grupie oficerów „byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”.