27 maja 1920 roku podczas kontrataku, jako jedyny ocalały oficer w jednostce, przejął dowodzenie II batalionem. Dowodził oddziałem podczas walk o silnie umocnione pozycje w Zabłoszczyźnie, Dawitkach, Wołeczkach, Klesinie i Ciereczkach i mimo silnego ognia artylerii i broni maszynowej pozycje bolszewickie zostały zdobyte szturmem po kilkudniowej walce ogniowej, a podczas pościgu zajęto przyczółek mostowy na rzece Serwecz. Przyczynił się w dniu 19 sierpnia 1920 roku do zdobycia i utrzymania Myszyńca.
Od 15 września 1920 roku w 69 pułku piechoty zastępował dowódcę III batalionu. Będąc dowódcą kompanii ckm w listopadzie 1920 roku wyznaczono go dodatkowo na komendanta szkoły podoficerskiej 17 Dywizji Piechoty, którą kierował do 25 marca 1921 roku. Od 6 sierpnia do 12 listopada 1921 roku przebywał na kursie dowódców batalionów DOGen. Poznań, a od 20 marca do 23 września 1922 roku na kursie administracyjnym DOK nr VII. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1715. lokatą w korpusie oficerów piechotyLista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 67..