Od 1929 była wykładowczynią technologii kauczuku na Oddziale Broni Chemicznej, który istniał przy Sekcji Wojskowej Politechniki Warszawskiej. Należała do Polskiego Towarzystwa Chemicznego i Związku Inżynierów RP, gdzie wygłaszała referaty naukowe. Publikowała głównie na tematy związane z technologią gumy i kauczuku, prowadziła utajnione badania dla Ministerstwa Spraw Wojskowych, których wyniki zostały zniszczone po wybuchu II wojny światowej. We wrześniu 1939 razem z personelem naukowym została ewakuowana do Lwowa, skąd przez Węgry w 1940 przedostała się do Jugosławii, gdzie pracowała w Zakładach Wojskowych w Kruševacu. Zorganizowała tam pracownię badawczą nad gumą oraz skonstruowała i uruchomiła aparaturę doświadczalną pozwalającą na jej regenerację. Pod koniec 1940 przybyła do Mandatu Palestyny, zamieszkała w Jerozolimie i wykładała na polskich Wyższych Kursach Naukowych, wykładała technologię na Kursie Naukowym oraz wykłady i ćwiczenia z chemii na Kursie Ogrodniczo-Rolnym. W 1942 należała do organizatorów jerozolimskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. Kopernika, w latach 1944-1947 była jego przewodniczącą.