O minarecie pisano już w latach 80. XIX w., wspominany był również w publikacjach afgańskich w latach 40. XX w. a jego wyobrażenie pojawiło się na okładce magazynu Afgańskiego Towarzystwa Literackiego (Salnama-yi) Majalla-ye Kābul w latach 1932–33 i 1933–34. W 1957 roku minaret został odkryty ponownie przez archeologów francuskich. W latach 60. i 70. XX w. prace konserwatorskie pod kierunkiem włoskiego architekta Andrei Bruno pod egidą UNESCO sfinansował rząd włoski.
W 2002 roku minaret wraz z archeologicznymi pozostałościami miasta Dżam został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO i jednocześnie na listę obiektów zagrożonych.
Architektura Minaret wznoszący się na wysokość 65 mJest to drugi najwyższy minaret na świecie po minarecie Kutb Minar w Delhi (73 m), patrz UNESCO (2003). został zbudowany z wypalanych cegieł i drewna, a zdobią go elementy dekoracyjne ze stiuku i terakoty. Stoi na ośmiokątnym cokole o średnicy 9 m i złożony jest z ustawionych jeden na drugim, trzech elementów cylindrycznych o coraz mniejszym obwodzie i zwieńczony niewielkim pawilonem – sześciokątną latarnią. Pomiędzy elementami cylindrycznymi znajdują się pozostałości balkonów.