Przez wiele lat dokładny cykl życiowy lemanei i pokrewnych rodzajów nie był znany. Nieporozumienia wynikały między innymi z faktu, że po mejozie u szantransji (lub pseudoszantransji) tylko jedna komórka (mejospora) daje początek nowemu osobnikowi, a pozostałe degenerują, co jest nietypowe u glonów. Ponadto mejospora nie jest uwalniana, lecz kiełkuje na roślinie macierzystej. Dopiero na przełomie lat 60. i 70. XX w. udowodniono, że jądra gametofitów Batrachospermum i Lemanea zawierają połowę DNA jąder osobników z rzekomego rodzaju Pesudochantransia.
Systematyka i zmienność Rodzaj Lemanea na początku XIX w. wyodrębnił Jean-Baptiste Bory de Saint-Vincent. Wcześniej botanicy glony te opisywali jako gatunki z rodzajów Conferva (obecnie niewyróżniany) oraz Chantransia. Bory wyróżnił następujące gatunki L. incurvata, L. corallina, L. fuccina, L. sertularina, L. dillenii, L. batrachospermosa setacea (L. batrachosperma α) i L. batrachospermosa capillina (L. batrachosperma β). Gatunkiem typowym została Lemanea corallina, ale ponieważ wcześniej Karol Linneusz opisał ją jako Conferva fluviatilis, to ta nazwa stała się bazonimem, a gatunek typowy przemianowano na Lemanea fluviatilis. Czasem w publikacjach podawano również pisownię Lemania.