Od kwietnia 1938 do sierpnia 1939 zajmował stanowisko lekarza Syndykatu Emigracyjnego, Państwowej Szkoły Morskiej i zastępcy lekarza portowego w Gdyni.
W sierpniu 1939 został zmobilizowany i otrzymał przydział do Szpitala wojennego w Dublanach Laszkach k. Lwowa. Po ataku sowieckim na Polskę dostał się do niewoli. Zdołał uciec z sowieckiego transportu na Wschód i przedostał się do Poznania. Odmówił podpisania volkslisty. Jako pracownik Państwowego Zakładu Higieny zdobywał nielegalnie szczepionkę przeciw durowi plamistemu i przekazywał ją Armii Krajowej. Podczas powstania warszawskiego pomagał ludności cywilnej miasta. Został wówczas ranny w głowę.
W kwietniu 1945 przybył do Gdańska, gdzie został mianowany dyrektorem Szpitala Miejskiego, na bazie którego została zorganizowana Akademia Lekarska. 22 lutego 1946 uzyskał stopień doktora nauk medycznych na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego.
Od 1938 był mężem Haliny z d. Maczuszenko (1911– 2010), z którą miał dwóch synów: Stefana Jacka i Stanisława Jerzego (ur. 1947).
Zginął 15 sierpnia 1947 w pobliżu Jastrzębiej Góry ratując tonących w Morzu Bałtyckim. Został pochowany na gdańskim cmentarzu Srebrzysko (rejon IX, kwatera profesorów-1-72).