Najlepszym przykładem takiej izolacji jest resorowanie pojazdów, którego zadaniem jest zapewnienie pasażerom komfortu jazdy. W przypadku, gdy drgania podłoża są spowodowane ruchem ulicznym, stosuje się ekranowanie fundamentów budowli za pomocą pionowych ścianek szczelnych montowanych w głębokim wykopie i podtrzymujących pionowo usytuowane warstwy wibroizolacyjne, utworzone z materiałów tłumiących drgania. Stosowane są też warstwy powietrzne. Skuteczność takiej izolacji wymaga jednak, aby wykopy sięgały poniżej poziomu posadowienia fundamentów budowli, a warunek ten nie zawsze może być spełniony.
Podział metod wibroizolacji na czynne i bierne, stosowany tradycyjnie w literaturze, nie uwzględnia sposobu, w jaki drgania są redukowane. Przy dzisiejszym rozwoju technik stosowanych przy tej redukcji wydaje się celowe wyróżnienie ich dwu wariantów: pasywnego i aktywnego. Wariant pasywny polega na zastosowaniu elementów pasywnych w postaci warstw sprężysto tłumiących i podkładek amortyzujących. Wariant aktywny wiąże się z rozbudową głównego układu drgającego o dodatkowe elementy (wibroabsorbery) biorące aktywny udział w procesie wygaszania drgań. Elementy te dołączane są szeregowo do układu głównego.