Będąc w Teheranie dzięki swym talentom śpiewaczym i deklamatorskim, trafił do grona najzamożniejszej młodzieży stolicy, gdzie zaczął pić i palić haszysz. W wieku zaledwie siedemnastu lat zawarł małżeństwo, które jednak szybko zakończyło się rozwodem. Po tym wydarzeniu jeszcze bardziej oddał się hulaszczemu życiu, ugruntowując swoją reputację chuligana, miłośnika araku i rozpustnika. Jego nieprzemyślane i pochopne stwierdzenia doprowadziły do tego, że wytoczono mu proces o wykluczenie (takfir) ze wspólnoty muzułmanów. Po pewnym czasie miał dość takiego życia i włączył się w szeregi ruchu , gdzie zaangażował się po lewej stronie skrzydła demokratycznego. W momencie nadania konstytucji w 1906 nie pisał jednak jeszcze rewolucyjnych pieśni. W tym kierunku pchnęły go dopiero dramatyczne wydarzenia lat 1908–1909, kiedy to najpierw Mohammad Ali Szah (1907–1909) zbombardował i zamknął parlament, a następnie siły rewolucjonistów zajęły Teheran i obaliły szacha. Dla uczczenia tego ostatniego wydarzenia Aref napisał „Ej Aman”, pierwszą ze swoich politycznych pieśni.