Wkrótce przybył także na Hawaje, gdzie uruchamiano właśnie pierwsze obserwatoria solarne. Na Hawaje przyleciał także asystent Kuipera, konstruktor teleskopów Alika Herring. Skonstruowane przez niego wysokiej jakości teleskopy posłużyły do przeprowadzenia testów seeingu. Testy na Maui, na szczycie Haleakalā okazały się obiecujące, ale wierzchołek był zbyt nisko względem warstwy inwersyjnej, co powodowało częste występowanie zachmurzenia. W 1963 roku urzędnik Mitsuo Akiyama z Hilo zaprosił Kuipera na Big Island, aby ten podczas kolejnej wizyty na Hawajach rozważył szczyt Mauna Kea jako lokalizację dla obserwatorium. Władze Hilo liczyły na to, że inwestycje w powstanie obserwatorium pomogą miastu podnieść się z kryzysu ekonomicznego spowodowanego katastrofalnym uderzeniem fal tsunami po trzęsieniu ziemi w 1960 roku.
Przeprowadzając testy na szczycie Mauna Kea w 1964 roku Kuiper odkrył, że panują tam warunki idealne do prowadzenia badań w podczerwieni. Podczas gdy sam wierzchołek często pokryty jest śniegiem, powietrze na szczycie pozostaje ekstremalnie suche. Kuiper przekonał gubernatora Johna A. Burnsa do wybudowania nieutwardzonej drogi na szczyt, gdzie na Puʻu Poliʻahu, jednym ze stożków wulkanicznych, wzniesiono następnie pierwszy mały teleskop.