Mięso, płetwy, szczęki i skóry wykorzystywane są lokalnie lub eksportowane na wschód. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody uznała w 2005 roku, że C. leiodon jest gatunkiem narażonym na wyginięcie (VU), choć część późniejszych autorów wskazuje, że dane te są nieaktualne i wymagają dokładniejszych badań. W mięsie oraz wątrobie wielu osobników występuje niebezpiecznie wysokie stężenie metali ciężkich i innych pierwiastków śladowych.
Taksonomia i filogenetyka Pierwszym znanym osobnikiem tego gatunku (i zarówno okazem typowym) był niedojrzały samiec mierzący 75 cm długości. Został on schwytany przez Wilhelma Heina w 1902 roku, oznaczony numerem katalogowym NMW 61465 i umieszczony w zbiorach Muzeum Historii Naturalnej w Wiedniu. Jako lokalizację okazu podano Zatokę Adeńską niedaleko „Gischin”, jednakże taka nazwa nie funkcjonuje dla żadnego regionu czy miejscowości. Najprawdopodobniej jest to fonetyczny zapis miasta Qishn leżącego na wschodnim wybrzeżu Jemenu. W 1985 roku rekin ten został przebadany i opisany jako nowy gatunek Carcharhinus leiodon przez nowozelandzkiego ichtiologa Jacka Garricka na łamach raportu technicznego Amerykańskiej Narodowej Służby Oceanicznej i Meteorologicznej. Epitet gatunkowy pochodzi od greckich słów leios oznaczającego „gładki” oraz odon, czyli „ząb”.