okazjonalnie spotykane były do górnej granicy występowania drzew, 4200 m n.p.m. W Bengalu Zachodnim drozdy te obserwowane były na wysokości 3200–3650 m n.p.m. Jedno doniesienie pochodzi z centralnego Bhutanu, gdzie ptaka obserwowano na 3390 m n.p.m. W Dulongjiang w prowincji Junnan autorzy 1. opisu określili drozdonie tybetańskie jako liczne i odnotowali je na wysokości 3350–3500 m n.p.m., w innym niż uprzednio środowisku: na stromych zboczach z bambusami, rododendronami, skalnymi wychodniami i rozproszonymi drzewami iglastymi. W paśmie Cang Shan (Dali) obserwowano dwa samce śpiewające w lesie jodeł Delavaya (Abies delavayi) z domieszką rododendronów, na wysokości około 3850 m n.p.m. Poza sezonem lęgowym drozdonie tybetańskie zdają się preferować gęste lasy szerokolistne. W Dulongjiang ptaki te dawały łatwo się obserwować, siadając na szczycie drzewa iglastego, łodydze bambusa lub wychodni skalnej.
Pieśń drozdonia tybetańskiego jest w porównaniu do pieśni drozdonia łuskobrzuchego bardziej muzykalna i typowa dla drozdów. Stanowi mieszankę głębokich, ciągnących się czystych dźwięków i krótszych, cieńszych dźwięków.