Akcja kolonizacyjna w tym rejonie była dziełem państwa pruskiego, reprezentowanego przez tajnego radcę Franza Balthasara Schönberga von Brenkenhoffa, z którym ściśle współpracowali m.in. Paul Gottlieb Schartow, Karl Samuel Krieger, Karl Friedrich Grapow, Friedrich Heinrich Stubenrauch, a także inżynierowie: Isaac Jacob von Petri i Ludwig Hahn. Ideę wspierały możne lokalne rody nowomarchijskie (m.in. , von Reitzenstein), a także Baliwat Brandenburski zakonu joannitów ze Słońska. Prace polegały w głównej mierze na regulacji rzeki (udrożnienie i obwałowanie), budowie rowów i kanałów odwadniających oraz osuszeniu mokradeł. Równolegle z tymi pracami przeprowadzano intensywną akcję kolonizacyjną, osadzając na błotach osadników z różnych księstw niemieckich, a także z terenu Rzeczypospolitej (przede wszystkim innowierców ściganych przez kontrreformację). Centrum prac stał się Świerkocin, gdzie zbudowano reprezentacyjny gmach administracji, nazywany Commisionshaus. Najważniejszym celem akcji kolonizacyjnej było pobudzenie rozwoju gospodarczego prowincji, znacząco zniszczonej podczas wojny siedmioletniej, a także przygotowanie drogi wodnej Wisła – Odra. Planowano też stworzenie dodatkowego zaplecza żywnościowego (mięso, sery, masło, siano) dla dynamicznie rozwijającego się Berlina.