Jego następca Athelstan rozszerzył przejęte po ojcu królestwo poprzez podbój należących wówczas jeszcze do Szkocji ziem na północy, ale dopiero za czasów jego bratanka Edreda dzieło konsolidacji zostało zakończone - odbito Nortumbrię opanowaną kilkadziesiąt lat wcześniej przez króla Norwegii Eryka Krwawego Topora. Panowanie późniejszych królów z tej dynastii niejednokrotnie bywało zagrożone przez inwazje skandynawskich monarchów - pierwszym z nich duński król Swen Widłobrody, który najechał Anglię w 995 roku i zajął siłą tron zjednoczonego królestwa w latach 1013–1014 za panowania syna Ethelreda II Bezradnego, Edmunda II Żelaznobokiego. Swen, jego syn Kanut Wielki i ich następcy panowali nad Anglią aż do 1042 roku. Po śmierci Hardekanuta w tymże 1042 roku władze przejął kolejny syn Ethelreda II, Edward Wyznawca, który panował aż do 1066 roku i nie pozostawił po sobie potomstwa, tak więc po jego śmierci na tron królestwa wstąpił daleki krewny Wyznawcy Harold II, pochodzący z rodu Godwinów - bocznej linii dynastii z Wesseksu. Po przegranej przezeń bitwie pod Hastings, będącej kluczowym momentem w angielskiej historii, królem został Wilhelm Zdobywca.