dwustopowiec daktyliczny katalektyczny: SssSs dwustopowiec daktyliczny brachykatalektyczny: SssS trójstopowiec daktyliczny katalektyczny: SssSssSs trójstopowiec daktyliczny brachykatalektyczny: SssSssS czterostopowiec daktyliczny katalektyczny: SssSssSssSs czterostopowiec daktyliczny brachykatalektyczny SssSssSssS pięciostopowiec daktyliczny katalektyczny: SssSssSssSssSs pięciostopowiec daktyliczny brachykatalektyczny: SssSssSssSssS sześciostopowiec daktyliczny katalektyczny: SssSssSssSssSssSs sześciostopowiec daktyliczny brachykatalektyczny: SssSssSssSssSssS
W wierszu polskim, poza krótkimi sztucznie tworzonymi sekwencjami (typu chcieliśmy uczyć się chemii i fizyki), lub przekładami z literatur obcych, daktyl nigdy nie występuje w postaci kanonicznej, akatalektycznej, ale zawsze w formie skróconej, katalektycznej lub brachykatalektycznej, natomiast w wersyfikacji czeskiej lub słowackiej, co będzie pokazane w osobnej sekcji, takie ograniczenia nie obowiązują. W języku polskim występuje niewiele wyrazów będących modelowymi daktylami. Są to zapożyczenia z języków antycznych, greckiego i łacińskiego, typu fizyka, psychika. Daktyliczne są oczywiście zestroje z postfiksem się lub zaimkami w formie słabej: boję się, kocham cię, gońmy go, powiedz mi, ufam jej, daj mi to, lub lubię ją.