Od końca osiemnastego wieku, jest to największa gałąź szkoły dżafaryckiej.

Achbaryzm Szkoła, w której kompletnie odrzuca się idżtihad i rolę mudżtahidów na rzecz osobistej interpretacji i rozumowania w zakresie prawa oraz opiera się jedynie na hadisach i Koranie. Achbaryzm skrystalizował się jako odrębny ruch z pism Muhammada Amin al-Astarabadiego i zyskał największą popularność pod koniec okresu safawidzkiego. Krótko po tym ruch został zmiażdżony przez usulickich uczonych, z Muhammadem Baqir Behbahanim na czeleMomen, Moojan (1985), An introduction to Shi’i Islam : the history and doctrines of Twelver Shi’ism (Athna Ashri "اثناء عشری"), Oxford: G. Ronald, s. 222, . Ostatecznym osłabieniem ruchu była rewolucja islamska w Iranie, która w oczach wielu achbarystów udowodniła wyższość szkoły usulickiej. W dzisiejszych czasach achbaryci stanowią znikomą mniejszość pośród szyitówMomen, Moojan (1985), An introduction to Shi’i Islam : the history and doctrines of Twelver Shi’ism, Oxford: G. Ronald, s. 127, , rezydując jedynie w odległych regionach Indii i Pakistanu.

Przypisy

Kategoria:Szariat Kategoria:Szyizm