W 1954 został profesorem Politechniki Śląskiej. Od 1959 był kierownikiem Laboratorium Instytutu Nawozów Sztucznych w Chorzowie. Jednocześnie wykładał na Politechnice, zajmując tam m.in. stanowisko zastępcy kierownika Katedry Nawozów Mineralnych.
W 1963 zrezygnował z pracy w przemyśle i skupił się na działalności naukowej. W tym samym roku został kierownikiem Katedry Elektrochemii Technicznej i Elektrometalurgii. Od 1966 był profesorem zwyczajnymWielka Encyklopedia PWN red. Jan Wojnowski, Warszawa 2001, t. 4, s. 175. W latach 70. był zastępcą dyrektora Instytutu Chemii i Technologii Nieorganicznej. Zasiadał w Komisji Głównej Chemii w Komitecie Nauki i Techniki PAN.
Do najważniejszych badań Błasiaka należą te skupiające się na syntezie mocznika i metanolu. Badał zagadnienia z zakresu produkcji kwasu azotowego. Był autorem bądź współautorem ok. 70 publikacji naukowych, w tym 5 wydawnictw książkowych. W jego dorobku znajduje się ponad 20 patentów. Wypromował 13 doktorów i nadzorował 4 habilitacje.
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1973) Złoty Krzyż Zasługi (1951) Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955) Złota Odznaka „Zasłużony Racjonalizator Produkcji” (1959) Odznaka Racjonalizatora Produkcji (1953)
Przypisy
Bibliografia