Po wojnie odszedł ze służby wojskowej w randze podpułkownika.
W 1771 roku został przyjęty na rosyjską służbę i przydzielony do Sztabu Generalnego na stanowisko ober-kwatermistrza w randze majora. W początkach 1786 roku był już ober-kwatermistrzem w randze podpułkownika.
Był generałem-kwatermistrzem Armii Jekaterynosławskiej, a następnie Armii Południowej feldmarszałka Potiomkina, brał udział w wojnie rosyjsko-tureckiej lat 1787–1791. W kampanii 1791 roku w składzie korpusu generał-porucznika Michaiła Kutuzowa, wsławił się w bitwie pod Măcin, gdzie dowodził prawą flanką (I i IV batalion Bużańskiego Korpusu Jegrów). W czasie rosyjskiego natarcia wojska Pistora przedarły się pod ogniem nieprzyjacielskich dział i zajęły dogodne pozycje na wzgórzach, co przechyliło szalę zwycięstwa na stronę Rosjan. Za dowodzenie w tej bitwie został uhonorowany Orderem Św. Jerzego 3. stopnia.
Podczas przygotowań do wojny polsko-rosyjskiej 1792 roku był generał-kwatermistrzem Armii Ukraińskiej, opracował plan kampanii przeciwko wojskom Rzeczypospolitej, był także odpowiedzialny za dyslokację wojsk rosyjskich wzdłuż polskiej granicy. W 1794 roku Pistor odegrał znaczącą rolę w czasie insurekcji warszawskiej, kierował także jedną z większych jednostek rosyjskich wyprowadzonych z Warszawy.