Hrabia Tomasz III Piemoncki (ok. 1246 – 16 maja 1282), zwany Tomaszem Sabaudzkim – władca Piemontu, miał roszczenia do hrabstwa Sabaudii od 1268.
Życiorys Był najstarszym synem Tomasza II Piemionckiego i Beatrycze Fieschi, siostrzenicy papieża Innocentego IV.
Po śmierci ojca, Tomasz został hrabią ojcowskich włości w Piemoncie.
Kiedy jego kuzyn Bonifacy Sabaudzki zmarł w 1263 r., 15-letni Tomas uważał się za następcę zmarłego, i rościł sobie prawo do hrabstwa i bycia głową domu Sabaudzkiego. Jednak Piotr II Sabaudzki, młodszy brat jego zmarłego ojca, bezdzietny szlachcic, który przez większą część swojego życia mieszkał w Anglii, został uznany za hrabiego. Po śmierci Piotra w 1268 roku, Tomasz kontynuował swoje roszczenie choć Filip I Sabaudzki, arcybiskup Lyonu, najmłodszy z żyjących braci ojca, także bezdzietny, nastał w hrabstwie i został uznany.
Tomasz III, jako najstarszy syn i dziedzic Tomasza II, ważał za niesprawiedliwość to, że został pominięty na rzecz młodszych braci ojca, i żądał bezskutecznie Sabaudii od swego stryja.