Część niedoszłych uciekinierów została niejako odcięta na więziennym spacerniaku; dopiero następnego dnia o godzinie 9:00 zapędzono ich z powrotem do cel.
W datowanym na 28 czerwca 1941 roku raporcie naczelnika zarządu więziennictwa NKWD USRR, kapitana bezpieczeństwa państwowego Andrieja Filippowa, znalazła się informacja, że po niemieckim nalocie więźniowie podjęli próbę buntu, a nawet „wyłamali drzwi cel oraz składów więzienia, gdzie znajdowały się siekiery, brzytwy i inne ostre narzędzia”. Owo doniesienie nie znajduje jednak potwierdzenia w zeznaniach ocalałych więźniów. Bogdan Musiał przypuszczał, że rzekomy bunt wymyślono post factum, aby usprawiedliwić samowolną likwidację osadzonych.
We wspomnianym raporcie Filippow donosił, że po stłumieniu „buntu” stracono 73 więźniów, wobec których jeszcze przed wybuchem wojny orzeczono karę śmierci.