wersja elektroniczna., został oddany pod zarząd mocarstw, w praktyce francuski. Luksemburg, który do tego czasu wchodził w skład obszaru celnego Niemiec, został z niego wydzielony. na terenach wielonarodowościowych miały się odbyć plebiscyty, decydujące o podziale: Górnego Śląska, Warmii, Mazur oraz Szlezwiku.
Demilitaryzacja Nadrenii Demilitaryzacja Nadrenii polegała na tym, że na terenie lewobrzeżnej Nadrenii i 50-kilometrowym pasie wzdłuż prawego brzegu Renu zakazano Niemcom posiadania wojsk (art. 43 traktatu).
W części V traktatu nakazano zmniejszenie liczebności armii niemieckiej do 100 tys. żołnierzy oraz zakazano wprowadzania powszechnego obowiązku służby wojskowej (Reichswehra). Miał obowiązywać zakaz wyposażania armii w czołgi i samoloty bojowe. Marynarka wojenna (Reichsmarine) mogła posiadać z większych okrętów jedynie: 6 pancerników 6 lekkich krążowników 12 kontrtorpedowców (niszczycieli) 12 torpedowców. Nie wolno było Reichsmarine posiadać okrętów podwodnych i lotnictwa morskiego. Liczebność personelu marynarki miała być zredukowana do 15 tys. ludzi. W traktacie zapisano, że wymiana okrętów może nastąpić po 15–20 latach od chwili ich zwodowania oraz zapisano limity wyporności nowych okrętów (np. pancerniki – 10 000 t, krążowniki – 6000 t).