Pomimo drobnych różnic w kolorystyce i kompozycji, nastrój obrazu w każdej z wersji jest mistyczno-melancholijny, skłaniający do zadumy.
Sam Böcklin nigdy nie podał innej interpretacji swojej pracy poza tym, że jego zamysłem było stworzenie obrazu do śnienia / rozmarzenia się (niem. ein Bild zu Träumen). Mawiał: Maluję obrazy, a nie rebusy. Niewątpliwie jednak temat śmierci nie był artyście obcy. Za życia pochował ośmioro z czternaściorga swych dzieci. Namalował również autoportret z czaszką w tle, co nie tylko osadza jego twórczość w kręgu symbolistów, lecz wskazuje również na wagę tematu przemijania w życiu malarza.
Inspiracje Istnieje wiele domysłów i spekulacji co do lokalizacji wyspy, która mogła twórcy posłużyć za inspirację do obrazu. Jedna z hipotez wskazuje na grecką Pontikonisi niedaleko Korfu. Według innej chodzi o włoską Ischię, którą Böcklin odwiedził w 1880 roku. Kolejna hipoteza wskazuje na maleńką wyspę Sveti Đorđe ze starym opactwem, ocienionym wysokimi cyprysami, znajdującą się w Zatoce Kotorskiej w Czarnogórze. Jeszcze inne wyjaśnienia dowodzą, że próby odszukania miejsca inspiracji są bezcelowe, gdyż jest to krajobraz, który powstał jedynie w wyobraźni artysty.