Poemat mówi o czterech nocach, które nadają sens żydowskiej liturgii nocy paschalnej (sederu): noc stworzenia świata, noc ofiary Izaaka, której zażądał Bóg od Abrahama, noc wyjścia z Egiptu, oraz noc kresu świata. Według poematu, Pesach stanowi centrum świętej historii świata, historii zbawienia. W niej łączy się jego początek i koniec, stworzenie świata z eschatologią. Jest zatem liturgiczną pamiątką tego, czego Jahwe już dokonał, oraz oczekiwaniem tego, co obiecał jeszcze uczynić. Noc stworzenia była, według targumu, nocą pierwszego objawienia się Boga i Jego Słowa, będącego światłością – światu, który był pustkowiem, bezładem i ciemnością. Według Raniero Cantalamessy, noc stworzenia wpisuje się w teologię Pesach poprzez to, że stworzenie rozumie się jako przejście z ciemności do Światła. Motyw ten był nieustannie rozwijany w judaistycznej liturgii paschalnej. Powiązanie nocy, w której Abraham miał złożyć ofiarę ze swego syna Izaaka (Ageda), ze świętem Pesach wynikało z tradycji targumicznej, która górę Moria utożsamiała z miejscem, na którym wznosiła się Świątynia Jerozolimska. W ten sposób w liturgii Pesach wybrzmiewa temat Przymierza oraz Obietnicy. Dwie ostatnie noce są w targumie opisane następująco: