W ramach nowego pragmatyzmu ekonomia ujmowana jest jako nauka: opisowa, wyjaśniająca i wartościująca zarazem – opis jest punktem wyjścia i w immanentny sposób prowadzi do ujęcia normatywnego (postulatywnego), a więc wartościującego; kontekstualna – analizy i syntezy nie są prowadzone w oderwaniu od rzeczywistości, w modelach „czystej” ekonomii, ale w odniesieniu do konkretnych, dynamicznych i zmiennych złożonych okoliczności, uwarunkowań, ograniczeń i możliwości; kompleksowa – łączy wątki analizy i syntezy różnych szkół ekonomicznych – od ekonomii behawioralnej do ekonomii politycznej, a także mikroekonomię z makroekonomią i ekonomią globalną; multidyscyplinarna – w analizie rzeczywistości gospodarczej uwzględniane są ustalenia oraz metody innych dyscyplin nauk społecznych, przede wszystkim historii, geografii, filozofii, socjologii, psychologii, prawa oraz antropologii; komparatywna – porównywanie rzeczywistości zarówno gospodarczej, jak i kulturowej, geograficznej i politycznej traktowane jest jako podstawowa metoda badawcza. Nowy pragmatyzm uznaje globalizację – historyczny i spontaniczny proces liberalizacji i integracji różnych rynków w jeden powiązany i wewnętrznie sprzężony układ ogólnoświatowy – za zjawisko nieodwracalneEkonomia przyszłości. Wokół nowego pragmatyzmu Grzegorza W. Kołodko, red. M.