Allegro mi sembrava Amor tenendo meo core in mano, e ne le braccia avea madonna involta in un drappo dormendo.
Poi la svegliava, e d’esto core ardendo lei paventosa umilmente pascea: appresso gir lo ne vedea piangendo. (Dante Alighieri, Vita nuova)
Włoską formą sonetu posługiwali się niezliczeni poeci w samych Włoszech, w tym Michał Anioł Buonarroti, jak również autorzy w Hiszpanii i Portugalii. W Hiszpanii tradycyjne sonety według wzorów italskich tworzył Luis de Góngora y Argote. Włoską postać sonetu bez zmian przyswoił w Portugalii Francisco de Sá de Miranda, autor między innymi wiersza O sol é grande, caem co’a calma as aves. Sonety włoskie pisał też Luís Vaz de CamõesLuís de Camões, Poezje wybrane. Wyboru dokonał i opracował Józef Waczków, Warszawa 1984..
W Anglii włoska postać sonetu nie była tak popularna jak rodzimy sonet angielski, ale wielu poetów podejmowało trud układania kanonicznych utworów z typowo włoskim układem rymów. Był wśród nich John Milton, autor sonetu On His Blindness. Włoski model rymowania sonetu podjął także romantyk William Wordsworth. W Stanach Zjednoczonych sonety włoskie pisała Emma Lazarus, autorka wiersza Nowy kolos.