944 tony amerykańskie). Jego system napędowy składał się z trzech maszyn parowych podwójnego rozprężania, każdy napędzający pojedynczą śrubę napędową. Parę zapewniały cztery kotły opalane węglem. Dokładne dane dotyczące osiągów okrętu nie przetrwały, ale jednostki typu mogły płynąć z prędkością około 18 węzłów przy mocy 2500 – 3180 ihp. „Monzambano” miał zasięg 1100 mil morskich przy prędkości 10 węzłów. Liczebność załogi wahała się pomiędzy 105 a 121 osóbGardiner, s. 347..
Główne uzbrojenie krążownika stanowiło pięć wyrzutni torped kalibru 356 mm. Był także wyposażony w sześć dział kal. 57 mm L/40 na pojedynczych podstawach. Okręt był chroniony przez pokład pancerny o grubości 38 mm.
Służba Stępkę „Monzambano” położono w stoczni Arsenale di La Spezia 25 sierpnia 1885, był pierwszym okrętem tego typu, którego budowę rozpoczęto. Został zwodowany 14 marca 1888, prace wyposażeniowe zakończono 11 sierpnia 1889. W 1893 „Monzambano” został odstawiony do rezerwy na rok, wraz z innymi krążownikami torpedowymi typu Partenope, siostrzanym „Goito” oraz . W tym czasie flota włoska utrzymywała w aktywnej służbie jedynie część jednostek na coroczne ćwiczenia morskie, preferując trzymanie większości nowoczesnych jednostek w rezerwie, by redukować koszty„Naval and Military Notes – Italy” (1893), s. 567.