w Limousin mówi się o chabrot, w Prowansji o cabroù. Frédéric Mistral twierdził, że słowo cabroù pochodzi od łacińskiego capreolus. „Robić chabrot" znaczy zatem „pić jak koza”. W regionie Poitou oraz w Saintonge zwyczaj określa słowo godaille. W Gaskonii mówi się o godala (być może jest to przestawka słowa goulade, „łyk”)S. Palay, Dictionnaire du gascon et du béarnais modernes, CNRS, 1980.. Prawdopodobnie praktyka ta była znana także w rejonach położonych na północ od Loary; w ostatnim tomie cyklu powieściowego Chronique des Pasquier Georges Duhamel napisał o champorot (stąd potem chabrot): „Był to zwyczaj praktykowany przez mojego ojca”Georges Duhamel, La Passion de Joseph Pasquier..
Chabrot dziś thumb|Chabrot praktykowany współcześnie Chabrot jest nadal praktykowany we Francji, zwłaszcza na południowym zachodzie kraju. Jean Rebier (1879–1966), założyciel pisma „Lemouzi”, napisał: „Po zupie zawsze następuje porządny chabròl.” Etnolog Albert Goursaud wspomniał o nim w książce La société rurale traditionnelle en Limousin: ethnographie et folklore du Haut-Limousin et de la Basse-Marche (1976). Rozróżnił przy tym tradycje, które były żywe w momencie pracy nad książką, od tych, które są uznawane za przestarzałe. Z jego ustaleń wynika, że chabrot był w powszechnym użyciu, przynajmniej na wsiach, aż do połowy XX wieku.