Następnie w latach 1874–1885 sukcesywnie wykonywano zgodnie z założeniami tyczenie i wykonywanie poszczególnych elementów zarówno placu, jak i zabudowy wokół niego, na którą składały się kamienice, 3- lub 4-kondygnacyjne, o stylistyce klasycystycznej i neorenesansowej z wieżyczkami i wykuszami w narożach.
W trakcie działań wojennych podczas oblężenia w 1945 r. Wrocławia część zabudowy w tym rejonie uległa zniszczeniu. W latach 60. i 70. XX wieku wybudowano tu w części zachodniej całkowicie niezharmonizowaną z otoczeniem zabudowę mieszkaniową z wielkiej płyty, a na północ od placu także niepasujący do otoczenia kompleks szkolny.
Nazwy placu Plac w swojej historii nosił następujące nazwy: Matthias Platz Lignicki Legnicki Fryderyka Engelsa Świętego Macieja.
Ulice Do placu przypisane są ulice o długości ok. 463 m, tj. jezdnia biegnąca od ulicy Bolesława Chrobrego do ulicy Paulińskiej.
Z placu wybiegają następujące ulice: Bolesława Chrobrego Henryka Brodatego Henryka Pobożnego Henryka Probusa Paulińska Trzebnicka Władysława Łokietka.