Rymy średniówkowo-klauzulowe są obecne również w literaturze polskiej:
Po morzach wędrował – był kiedyś Farysem, Pod palmą spoczywał, pod ciemnym cyprysem, Z modlitwą Araba był w gmachach Khaaba, Odwiedzał Proroka grobowce.
Koń jego arabski był biały bez skazy. Siedmiokroć na koniu przeleciał step Gazy, I stał przed kościołem, i kornym bił czołem, Jak czynią w Solimie wędrowce. (Juliusz Słowacki, Duma o Wacławie Rzewuskim)
Rymy średniówkowo-klauzulowe są stałym elementem strofy mickiewiczowskiejWiktor Jarosław Darasz, Mały przewodnik po wierszu polskim, o.c., s. 131.:
«Wyżej… w prawo… pomału, czekaj mego wystrzału, Pierwej musi w łeb dostać pan młody»… Kozak odwiódł, wycelił, nie czekając wystrzelił I ugodził w sam łeb — wojewody. (Adam Mickiewicz, Czaty)
Mickiewicz zastosował rymy średniówkowo-klauzulowe w wierszu Do B(ohdana) Z(aleskiego):
Słowiczku mój! a leć, a piej! Na pożegnanie piej Wylanym łzom, spełnionym snom, Skończonej piosnce twej!
Słowiczku mój! twe pióra zzuj, Sokole skrzydła weź, I w ostrzu szpon, zołoto-stron Dawidzki hymn tu nieś!
Bo wyszedł głos, i padł już los, I tajne brzemię lat Wydało płód!