Na podstawie inskrypcji nagrobnych z cmentarza mnichów oraz datowania materiału ceramicznego odnalezionego w monasterze badacze wnioskują, że klasztor funkcjonował między wiekiem IX a końcem wieku XI, przynajmniej do około roku 1080. W drugiej połowie XII wieku klasztor w Ghazali zaczął stopniowo podupadać, kres jego funkcjonowania nastąpił w trzeciej ćwierci XIII wieku.
Odkrycia archeologiczne Klasztor Ghazali został założony w pobliżu szlaku karawanowego prowadzącego przez Wadi Abu Daum z Meroe do Napaty. Równocześnie oddalony był o ok. 15 km od większych osad oraz od Nilu, co sprawiało, że miejsce to było idealne dla prowadzenia życia monastycznego.
Centrum życia duchowego mnichów w obrębie klasztoru stanowiły dwa kościoły – Północny oraz Południowy. Kościół Północny, typowy kościół makurycki, wzniesiono prawdopodobnie między 680 a 720 rokiem, na planie bazyliki. W pierwszej fazie posiadał trzy nawy oraz płaski dach spoczywający na łukach wspartych na granitowych kolumnach. Dolne części ścian wykonano z piaskowca, górne natomiast z wypalanej cegły. Ściany zdobiła dekoracja malarska, która zachowała się jednak jedynie w dwóch pomieszczeniach. Kościół Południowy, zbudowany w całości z cegły mułowej na przełomie X i XI wieku, ma plan trapezu.