Na łamach „Mandragory” ukazywały się prace (oryginalne i tłumaczone) o charakterze naukowym, publicystyka, eseistyka i poezja, zwłaszcza debiuty. W piśmie widoczny był nurt analiz i diagnoz psychospołecznych inspirowanych m.in. psychologią humanistyczną, kulturą Wschodu, ekofilozofią, filozofią techniki, które redakcja starała się implementować na grunt polski, wskazując tym samym obszar możliwych – intelektualnych i artystycznych – poszukiwań.
Istotnym wątkiem w realizacji przesłania pisma był międzypokoleniowy i międzykulturowy dialog, ujmowany w formę rozmów (wywiadów) z uznanymi reprezentantami kultury i nauki z jednej strony (m.in. Kazimierz Dąbrowski, Jerzy Prokopiuk, Andrzej Sadowski, Wojciech Eichelberger, Józef Szajna, Jacek Bunsch, , Tadeusz Margul, Włodzimierz Pawluczuk, Wiesław Łukaszewski, , Henryk Skolimowski) oraz wypowiedzi i rozmów z reprezentantami młodej kultury z drugiej strony. Każdy z numerów zawierał również kronikę aktualnych wydarzeń w środowisku Mandragory.
W Mandragorze swoje najwcześniejsze teksty publikowali m.in.