Sposób drugi (metoda przemieszczeń) wykorzystuje koncepcję polegającą na wprowadzeniu takich dodatkowych (nadliczbowych) więzów kinematycznych, których zadaniem jest odebranie wszystkim węzłom możliwości przemieszczeń liniowych i kątowych. Aby układ pracował tak samo jak wyjściowy, zapisuje się odpowiednie równania zgodności siłj.w. str. 107. Jest rzeczą istotną, że według tej koncepcji możliwe jest obliczanie konstrukcji zarówno statycznie niewyznaczalnych jak i wyznaczalnych. Dzięki temu właśnie ten drugi sposób, wraz z jego uogólnieniami, stanowi dzisiaj podstawę większości komputerowych metod obliczeniowych konstrukcji.
Sposób trzeci (metoda elementów skończonych MES) polega na podzieleniu elementu prętowego na elementy skończone i wyliczeniu rzędnych wykresu oraz reakcji dla każdego z nich przy użyciu macierzy sztywności.
Pojęcie statycznej wyznaczalności dotyczy tylko konstrukcji prętowych. Wynika to stąd, że tylko w takich konstrukcjach można policzyć liczbę więzów kinematycznych. Jest to możliwe dlatego, że model obliczeniowy konstrukcji prętowej stanowi