Witold Stanisław Letowt h. wł. Lettow-Vorbek (ur. 2 stycznia 1896, zm. 6 grudnia 1973) – podpułkownik lekarz Wojska Polskiego, w 1964 mianowany pułkownikiem przez Prezydenta RP na uchodźstwie.
Życiorys Urodził się 2 stycznia 1896Metryka Urodzenia Witolda Letowt, kopia z Archiwum Uniwersytetu Warszawskiego w Wilnie, choć inne źródła podają jako miejsce urodzenia rodzinny folwark Krasowszczyna, parafia Iwie, powiat Oszmiana k. Lidy. Syn Stanisława Letowt i Eweliny Mikosza h. Kotwicz, wnuk Waleriana Letowt i Stefanii Mordasewicz. Był najstarszym synem z siedmiorga rodzeństwa.
Od 1918 roku służył w Wojsku Polskim w stopniu podporucznika służb sanitarnych. W czasie wojny z bolszewikami był ciężko ranny. Na porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 grudnia 1921 roku w korpusie oficerów sanitarnych. W 1926 roku ukończył studia medyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Był pilotem sportowym. W 1926 roku został przeniesiony do 11 pułku myśliwskiego w Lidzie (od 1928 roku – 5 Pułk Lotniczy) na stanowisko naczelnego lekarza. 18 lutego 1930 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 40. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy. W 1936 roku został przeniesiony do Szkoły Podchorążych w Dęblinie. W 1939 roku, w stopniu majora, był naczelnym lekarzem 4 pułku lotniczego w Toruniu.