Nie było dopuszczalne noszenie w konduktach wieńców innych niż zdobyte na wojnach przez zmarłego lub jego ojca, a także chowanie zmarłych ze złotem, z wyjątkiem złotych zębów. Niewolnicy nie mogli być po śmierci namaszczani olejami, nie mogli mieć stypy i nie można było podczas ich pogrzebów używać kadzideł. thumb|190px|Złote kolczyki rzymskie Duże oszczędności przyniósł przełom III i II wieku p.n.e. Po klęsce pod Kannami, w 215 r. p.n.e. wydano ustawę o nazwie "lex Oppia", która wzbraniała kobietom noszenia wielobarwnych ubiorów, ozdób złotych o wadze większej niż 14 gramów oraz używania pojazdów kołowych na odległość mniejszą niż tysiąc kroków (z wyjątkiem ceremonii religijnych i publicznych). Ustawa była bardzo niepopularna i została uchylona po 20 latach przez "lex Valeria Fundania", mimo oporu ze strony Katona Starszego.
Katon doprowadził jednak do uchwalenia kolejnych ustaw oszczędnościowych - "lex Orchia de coenis" i "lex Fannia cibaria". Przeciwdziałały one organizowaniu wystawnych, hellenistycznych w duchu uczt, m.in. ograniczając liczbę gości, których można było zapraszać. Określano też liczbę pieniędzy, które można było wydać na ucztę w poszczególne dni tygodnia.