Po 1945 powrócił do Sulmierzyc na stanowisko kierownika szkoły, zostając jednocześnie wiceburmistrzem. Od 15 lutego 1948 uczył w Pile, gdzie przyczynił się do odbudowy Domu Staszica. Od 1948 do 1949 przeniósł się do Mosiny, gdzie również kierował szkołą.

1 października 1949 powołano go na stanowisko naczelnika Wydziału Kontroli Wewnętrznej, a potem Wydziału Organizacyjnego i Finansowo-Gospodarczego w Dyrekcji Okręgowej Szkolenia Zawodowego w Poznaniu. Od 1 września 1950 został dyrektorem Szkoły Rzemiosł Budowlanych, a od 1 września 1951 dyrektorem (p.o.) Zasadniczej Szkoły Samochodowej w Poznaniu. Od 1955 był dyrektorem Zespołu Szkół Samochodowych. Zainicjował budowę technikum i szkoły zawodowej wraz z internatem, warsztatami i domem nauczycielskim.

W 1970 uzyskał stopień magistra pedagogiki na UAM. 31 sierpnia 1972 przeszedł na emeryturę.

Był aktywnym działaczem Towarzystwa Miłośników Miasta Poznania (w tym wiceprezesem). Działał w nim od 1967 do śmierci.