Poeta debiutował w roku 1956 tomikiem Řeka pod oknyOldřich Vyhlídal, Řeka pod okny, Praha 1956.. W roku 1959 wydał swój prawdopodobnie najlepszy tomik Hnízda na voděOldřich Vyhlídal, Hnízda na vodě, Praha 1959.. Następnie opublikował zbiorek Ptáci nad AtlantidouOldřich Vyhlídal, Ptáci nad Atlantidou, Praha 1963., 1963. W kolejnych tomikach Snímání podob (1966), Svatá rodina (1972), Pláňky (1977), Tatínkovy ruce (1978), Vodopád (1979), Cirkus (1981), Neodpustky (1982), Svatební dar (1985), Ars poetica. Verše z nemoci (1988), Pantumy o marné lásce (1989) i Dny a dna (1990) poeta zwrócił się ku stosowaniu tradycyjnych form wersyfikacyjnych jak sonet, rondel i pantum. Utwory Vyhlídala charakteryzują się elegancją wiersza i pięknym, melodyjnym brzmieniem. Sięga on między innymi po czeski aleksandryn. W sferze metaforyki poeta często odwołuje się do żywiołu wody, co znajduje swoje odzwierciedlenie choćby w tytułach jego tomików. Równocześnie poeta tłumaczył, między innymi z dawnej literatury koreańskiej. Przekładał między innymi lirykę Tudora Argheziego i Jeghisze Czarenca. Na język polski zostały przełożone (przez Wiktora J. Darasza) tylko nieliczne utwory poetyZobacz Zimowa widokówka z Bratysławy, Komin, Krzew, Wina ubywa, Nad Morzem Czarnym, Fraza 3-4/1998, s.