O damie, która oddaje Wenus swoje lustro () – fraszka osiemnastowiecznego angielskiego poety Matthew Priora.
Charakterystyka ogólna Utwór Priora jest czterowersowym epigramatem, w żartobliwy sposób poruszającym skądinąd poważny problem starzenia się i związanej z tym utraty dotychczasowej urody.
Venus, take my votive glass: Since I am not what I was, What from this day I shall be, Venus, let me never seeArthur Quiller-Couch, ed. 1919. The Oxford Book of English Verse: 1250–1900. http://www.bartleby.com..
Forma Omawiany wiersz ma postać monostrofy składającej się z czterech wersów siedmiozgłoskowych, realizujących model trocheicznego czterostopowca katalektycznego (SsSsSsS), rymowanej aabb.
Treść Fraszka Priora jest apelem jakiejś kobiety, która oddaje Wenus, starożytnej bogini miłości, swoje lustro stwierdzając, że w żadnym wypadku nie chce się w nim przeglądać taka, jaka jest teraz albo będzie w przyszłości, bo najwyraźniej woli zapamiętać swoje odbicie z czasów, gdy była piękna i młoda.